აქვს სუროგატ დედას ბავშვთან საერთო დნმ?

მემკვიდრეობითი დნმ გამეტებიდან მოდის

განაყოფიერებაში გამოყენებული კვერცხუჯრედი და სპერმა ბავშვის მემკვიდრეობით გენეტიკურ მასალას ქმნის. ისინი შეიძლება ერთ ან ორივე მომავალ მშობელს, ან დონორებს ეკუთვნოდეს. ლაბორატორია და კლინიკა მკურნალობისა და იდენტიფიკაციის ჩანაწერებს ინახავს; ეს ჩანაწერები მოგვიანებით სამედიცინო, იურიდიული ან მოქალაქეობის პროცედურებისთვის შეიძლება მნიშვნელოვანი გახდეს.

ორსულობა ბიოლოგიურ კავშირს ქმნის მშობლობის შეცვლის გარეშე

ორსული ქალი და ნაყოფი ერთმანეთთან პლაცენტისა და ორსულობის გარემოს მეშვეობით ურთიერთქმედებენ. ეს ბიოლოგიური კავშირი მნიშვნელოვანია, თუმცა არ ნიშნავს, რომ სუროგატმა დედამ კვერცხუჯრედი უზრუნველყო, და არ ცვლის გესტაციური სუროგაციისას მემკვიდრეობითი დნმ-ის ძირითად განმარტებას.

ტრადიციული სუროგაცია განსხვავებულია

ტრადიციული სუროგაციისას ორსულობის მატარებელი ქალი კვერცხუჯრედსაც იძლევა და ბავშვს გენეტიკურად უკავშირდება. ამ განსხვავებამ სამედიცინო, ეთიკურ და იურიდიულ შეფასებაზე შეიძლება არსებითად იმოქმედოს და ხელშეკრულებასა თუ საჯარო განმარტებაში არასოდეს უნდა გაბუნდოვდეს.

გენეტიკა ყველა იურიდიულ კითხვას არ პასუხობს

ზოგ ქვეყანაში გენეტიკური კავშირი შეიძლება მოქალაქეობის ან მშობლობისთვის მნიშვნელოვანი იყოს, სხვა სისტემები კი დაბადებას, თანხმობას, შვილად აყვანას ან სასამართლოს გადაწყვეტილებას ეყრდნობა. მომავალმა მშობლებმა რჩევა გამეტების კონკრეტული გეგმის მიხედვით უნდა მიიღონ ემბრიონების გადაზიდვამდე ან მკურნალობის დაწყებამდე.

გენეტიკა და ორსულობის გავლენა სხვადასხვა ცნებაა

ბავშვის მემკვიდრეობითი დნმ ემბრიონის შესაქმნელად გამოყენებული კვერცხუჯრედიდან და სპერმიდან მოდის. გესტაციური სუროგაციისას სუროგატი დედა კვერცხუჯრედს არ იძლევა, ამიტომ მხოლოდ ორსულობის ტარებით გენეტიკურ მშობლად არ იქცევა. კლინიკის ემბრიოლოგიისა და მკურნალობის ჩანაწერები შესაბამისი გენეტიკური მასალის მომწოდებლებს განსაზღვრავს; გარეგნობაზე, სისხლის ჯგუფზე ან სიტყვა „დედის“ ყოველდღიურ გამოყენებაზე დაფუძნებული ვარაუდები ამ ჩანაწერებს ვერ ჩაანაცვლებს.

ორსულობა მაინც ბიოლოგიურად აქტიური და მნიშვნელოვანია. პლაცენტამ, კვებამ, მედიკამენტებმა, დაავადებამ და საშვილოსნოს გარემომ შეიძლება განვითარებასა და ჯანმრთელობაზე იმოქმედოს ისე, რომ არ შეიცვალოს, ვისგან მიიღო ბავშვმა დნმ. ეს ერთ-ერთი მიზეზია, რატომ იღებს სუროგატი დედა ჩვეულებრივ სამეანო მომსახურებას და რატომ იძლევა ინფორმირებულ თანხმობას, როგორც პაციენტი. ამიტომაც გენეტიკის, მოქალაქეობისა და იურიდიული მშობლობის კითხვები გამიჯნული უნდა დარჩეს: მათ შეიძლება ზოგი საერთო მტკიცებულება გამოიყენონ, მაგრამ ერთსა და იმავე გადაწყვეტილებას არ წარმოადგენენ.